Ik wil dat niemand meer iets
grensoverschrijdends mee hoeft te maken. En dat, als het wel gebeurt, dat er dan plekken zijn waar je, in alle veiligheid, opgevangen wordt.
Plekken waar je verhaal er mag zijn. Waar je niet kleiner hoeft, niet verdrongen, niet stilgezwegen, niet weggestopt. Ik wil dat er plekken zijn waar je geholpen wordt om weer op te staan. Te voelen hoe sterk je bent. Plekken waar het als samen voelt. Waar we samen stilte doorbreken. Waar we samen schaamte verslaan, door onze stemmen (in gesproken of geschreven woorden) te gebruiken.
Ik hou er van om, door middel van kunst, taboes te doorbreken. Om openheid te creëren. Om licht te schijnen, op wat normaal gesproken in het donker zou blijven. Om het onzichtbare zichtbaar te maken. Om liefdevol te confronteren. Om er, met kunst, voor te zorgen, dat moeilijke onderwerpen toch besproken worden.
En... ik ben goed in het creëren van veiligheid.
Al zo lang ik me kan herinneren, zoeken mensen me op. Om even te praten. Om samen stil te zijn (vind ik iets moeilijker, toegegeven haha). Om gewoon te zijn. Ik krijg vaak terug van mensen dat ze zich veilig voelen bij me. Dat ze bij mij zichzelf kunnen zijn, met alles wat er is. Blijkbaar adem ik veiligheid. Blijkbaar adem ik: 'kom maar, je hoeft niet meer alleen.'
Waarom ik ben begonnen met VKTK
Allereerst: ik heb zelf misbruik meegemaakt. Seksueel grensoverschrijdend gedrag ook, meerdere keren. En.... ik ben samen met een vrouw. Geloof me: ik heb genoeg kut-uitspraken gehoord om een heel boek mee te kunnen vullen.
Maar... dat deed ik niet. Ik vertelde wel af en toe eens over het misbruik dat ik had meegemaakt. Maar ik sprak nooit de woorden uit die letterlijk tegen me gezegd waren. Ik schreef ze nooit op. Ze dwarrelden wel regelmatig in mijn hoofd, maar uitspreken deed ik ze niet. Ergens schaamde ik me er vaak zelfs voor. Ergens schaamde ik me voor de woorden die tegen mij gezegd waren. De woorden die mijn grenzen over gingen. Woorden waarvoor ik me nooit zou hoeven schamen.
Ik werk als hulpverlener met mensen die seksueel misbruik en/of seksueel grensoverschrijdend gedrag hebben meegemaakt (wil je daar meer over weten, klik dan hier). In mijn werk merkte ik dat mensen bijvoorbeeld zeiden "Ik heb dit nooit durven uitspreken, maar het geeft zoveel ruimte om er nu niet meer alleen mee te zijn".
Waardoor ik dacht: hier moet ik iets mee. Er moet een plek komen waar juist over die dingen gepraat kan worden. Er moet een plek komen waar iedereen die ooit iets heeft meegemaakt, voelt: ik ben niet alleen. En er moet een plek komen die de diepte niet schuwt. Een plek waar we niet meer hoeven te verstoppen. Een plek waar over alles gepraat kan worden. Een plek waar de realiteit er mag zijn, niet groter, niet kleiner, niet mooier of fijner. Maar gewoon de realiteit; precies zoals het gebeurd is.
Voor de mensen die (net als ik) gewoon rete-nieuwsgierig zijn
Ik woon met mijn vriendin in een boerderijtje achterin het bos. Wij zijn 'de twee dames achterin het bos'.
Mijn hart ligt bij het werken met vrouwen die seksueel misbruik of seksueel grensoverschrijdend gedrag hebben meegemaakt. Ik vind het één van de mooiste dingen om vrouwen weer te helpen zich veilig te voelen in hun eigen lijf. Wat ik dan zoal doe: lijfwerk, trauma-informed massage, schrijven (of een combinatie van dat alles) en ik geef mensen alle ruimte om te vertellen wat er ook maar uit moet. (Hier lees je daar nog veel meer over.)
Ik houd niet van shockeren. Wel van liefdevol confronteren. Ik kan er niet goed tegen als dingen weggestopt worden.
Ik was (en ben, voor mijn gevoel, nog steeds) altijd anders. Ik zie dingen anders. Ik voel dingen anders. Ik pas niet in systemen. Ik voel veel meer dan de meeste mensen. Ofja... misschien voelen anderen net zo veel, maar ren ik er niet voor weg. Loop ik er juist naar toe.
Voor veel mensen was ik te. Te stil. Te aanwezig. Te uitgesproken. Te klein. Te groot. te confronterend. Te diepgaand. Te weinig speels. Te gestructureerd. Te 'alles door elkaar'. Te serieus. Te oud voor m'n leeftijd. Te bloot. Te afgeschermd. Te open. Te breekbaar. Te stellig. Te sterk. Te kwetsbaar. Te echt. Te te te te te. Altijd te.
Ik was altijd aan het balanceren tussen het ene en het andere uiterste. Om de middenweg te vinden die in onze wereld geaccepteerd wordt. Maar ik ben niet de middenweg. Ik ben het ene en het andere uiterste, tegelijkertijd. Ik ben diep gaan en alles voelen.
En ohja, ik ben 32. Dat ben ik ook nog.
Schaamteloze mails
Voor als je mij, en mijn leven, nog beter wil leren kennen. Voor als je niet bang bent om - een stukje van - mijn leven in te duiken. Voor als je toe bent aan openheid, eerlijkheid, zonder er omheen te draaien.