Mini-expo

Van Kut Tot Kunst op jouw school/opleiding/organisatie

24% van de vrouwen en 5% van de mannen heeft seksueel geweld meegemaakt. Als we ongewenst(e) aanrakingen en zoenen meetellen, gaat het om 53% van de vrouwen en 19% van de mannen. (Bron: Rutgers.nl). En dan heb ik het nog niet eens over verbaal seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Als je met mensen werkt (of gaat werken) werk je dus, bijna onvermijdelijk, ook met mensen die een vorm van seksueel geweld of seksueel grensoverschrijdend gedrag hebben meegemaakt.

Dat betekent dat het belangrijk is om te weten hoe je met deze thema's om kan gaan. Wat doet het met jou als professional als iemand zijn of haar verhaal vertelt? Vraag je er naar ervaringen van seksueel geweld/sgog in een intake? En hoe doe je dat dan? Hoe zorg je er voor dat iemand zich zo veilig mogelijk voelt? Wat doe je als iemand wel wil praten, maar de woorden maar niet lijken te komen? Wat doe je als iemand niet wil/kan praten, maar je wel het gevoel hebt dat er iets gebeurd is? Hoe reageer je als iemand wel wil praten, maar jij je er niet comfortabel bij voelt?

Allemaal vragen waar geen pasklaar antwoord op is. Des te belangrijk om het er wel over te hebben.

Ik neem mijn mini-expo (en natuurlijk mijn ervaringsdeskundigheid en mijn ervaringen als hulpverlener) mee naar jouw school/opleiding/team en zorg er voor dat seksueel geweld en seksueel grensoverschrijdend gedrag voor jullie niet meer onbespreekbaar zijn.

Welke optie is passend?

Actieve mini-expo
(taboe-doorbreker & verhalenvanger)

Wil je op jouw school/werkplek op een creatieve manier taboes doorbreken en de stilte verbreken?

Zet mij in een algemene ruimte waar mensen langskomen/pauze houden o.i.d.

Ik neem de mini-expo (een aantal kut-uitspraken, een aantal hel(p)ende woorden en een aantal kledingstukken uit project 'Wat had je aan dan?') mee.

En... niet te vergeten: ik neem materialen mee om kunst te maken. Handgeschept papier en pennen.

Ik zet mijn mini-expo neer. En ga lekker kunst maken. Mensen komen op een gegeven moment vaak vanzelf kijken. Zonder moeite ontstaan er vaak de mooiste gesprekken.

Als mensen dat willen kunnen zij kut-uitspraken die zij hebben gehoord zelf op handgeschept papier schrijven of door mij laten opschrijven.

Afhankelijk van de wensen van de organisator, kunnen mensen hun vktk'je mee naar huis nemen of kan er een gezamenlijk kunstwerk van gemaakt worden (ophangen aan lijnen of (wanneer daar ruimte voor is) kunnen ze genaaid worden op een groot stuk stof) wat op de locatie kan blijven. Als fysieke reminder dat er over grensoverschrijdend gedrag gesproken mag worden.

De mini-expo is te boeken voor minimaal 3 en maximaal 6 uur.
Prijs: €150 per uur + reiskosten (€0,23 per km (heen en terugreis) gerekend vanaf Beuningen (Overijssel))

Mini-expo + lezing

Wil je dat seksueel geweld en seksueel grensoverschrijdend gedrag op een open, veilige en creatieve manier besproken worden met jouw studenten of in jouw team?

Ik neem de mini-expo (een aantal kut-uitspraken, een aantal hel(p)ende woorden en een aantal kledingstukken uit project 'Wat had je aan dan?') mee. Mensen mogen rondlopen, ernaar kijken, de kleding aanraken. De verhalen die ermee samenhangen lezen.

We gaan er over in gesprek. Wat doet het eigenlijk met je om die verhalen te lezen? Wat doet het met je om de kut-uitspraken te lezen? En wat vertellen de hel(p)ende woorden je?

Hoe comfortabel voel je je erbij om met mensen te praten over seksueel geweld/seksueel grensoverschrijdend gedrag? Wat doet dat met jou als therapeut/hulpverlener/sociale professional/....?

Hoe ga je eigenlijk in gesprek met mensen over dit soort thema's? Hoe zorg je dat mensen de ruimte voelen om te praten? Hoe zorg je voor veiligheid? Hoe help je mensen te praten die dat wel willen, maar die de woorden niet uitgesproken krijgen? En wat doe je als je het zelf ingewikkeld vindt?

Wanneer gewenst vertel ik over mijn eigen ervaringen met seksueel geweld/seksueel grensoverschrijdend gedrag (sgog). Er is alle ruimte om vragen te stellen; over seksueel geweld/sgog, over mij, over wat ik heb meegemaakt, over omgaan met ervaringen van seksueel geweld/sgog in het werk.

Eventueel (als de sfeer in de groep veilig genoeg is) kan er kunst gemaakt worden. We duiken dan in ieders eigen ervaringen met grensoverschrijdend gedrag en gaan daar kunst van maken. En/of: we duiken in wat je als professional zou willen zeggen tegen iemand die seksueel misbruik/sgog heeft meegemaakt.

De mini-expo + lezing is geschikt voor groepen tot ongeveer 30 mensen en duurt tussen de 2 uur (zonder het maken van kunst) en 3 uur (inclusief het maken van kunst).

Prijs: €150 per uur + reiskosten (€0,23 per km (heen en terugreis) gerekend vanaf Beuningen (Overijssel))

Wil je een mini-expo (en evt. lezing) op jouw school/opleiding of werkplek? Stuur me een mail ([email protected]), vertel me wat je graag zou willen. En dan gaan we kijken wat er mogelijk is!

Denk je... ik zou het toch graag net anders zien dan de opties die je hierboven schetst? Stuur me een mail (info@homeforhealinghearts) en laat me weten wat je voor je ziet. Ik denk graag met je mee!

Voor welke scholen/opleidingen/teams is dit geschikt?

Opleidingen binnen het hulpverleningsdomein.
Opleidingen binnen het sociale domein.
Teams binnen de hulpverlening

En eigenlijk: alle werkvelden en opleidingen waarbij het gaat om 'mensenwerk'.

Waarom je voor een VKTK mini-expo kiest:

Je wil op jouw school/opleiding/werkplek op een creatieve manier taboes doorbreken & seksueel geweld en seksueel grensoverschrijdend gedrag bespreekbaar maken.
Ik ben niet alleen kunstenaar, maar ook ervaringsdeskundige. Ik heb zelf seksueel geweld en meerdere keren seksueel grensoverschrijdend gedrag meegemaakt. Ook die ervaringen neem ik mee in een mini-expo/lezing.
Daarnaast werk ik met vrouwen die seksueel geweld en seksueel grensoverschrijdend gedrag hebben meegemaakt. Ik ken het onderwerp dus echt vanbinnen-uit en van meerdere kanten. Ook die ervaring neem ik mee in alles wat ik doe.
Ik krijg vaak te horen dat ik mensen zich veilig laat voelen, gewoon door wie ik ben. Iets wat essentieel is als het om dit soort thema's gaat. Om dit soort thema's te kunnen bespreken, taboe's te kunnen doorbreken, stilte te kunnen verbreken, is veiligheid noodzakelijk.

Wat je misschien nog meer wil weten...

Stel dat er bij een lezing iemand in de groep zit die zelf seksueel geweld heeft meegemaakt: hoe ga je daarmee om?

De kans dat er in een groep mensen zitten die zelf ook seksueel geweld (en zeker seksueel grensoverschrijdend gedrag) hebben meegemaakt is heel groot.

Ik weet dat de onderwerpen kunnen raken. Ik probeer zo veel mogelijk veiligheid in te bouwen, maar ik kan niet voorkomen dat de onderwerpen dichtbij kunnen komen. Ik probeer aan het begin van een mini-expo altijd te zeggen dat mensen altijd mogen gaan, wanneer ze voelen dat dat beter voor ze is. Niemand is verplicht om te blijven. Het is het fijnst als er iemand van de organisatie/opleiding bij is, die eventueel mensen kan opvangen.

Daarnaast is er ook alle ruimte voor persoonlijke verhalen. Er hoeft niets gedeeld te worden. Maar soms kan het ook juist ruimte geven als er wel gedeeld mag worden. Mijn woorden zijn altijd: je moet niks, maar er is ruimte. Het mag besproken worden. Het mag raken.

Ik zorg er voor dat ik na de mini-expo nog even blijf, zodat mensen nog vragen kunnen stellen of even kunnen praten, als ze dat willen.

Waarom is de mini-expo i.c.m. lezing niet altijd 'actief'? Waarom kunnen mensen daarbij niet standaard ook zelf kunst maken van kut-uitspraken?

Omdat de mini-expo + lezing gedaan wordt voor een kleinere groep. En als mensen kunst maken van kut-uitspraken die zij hebben gehoord, dan wil ik dat dat in alle vrijheid en vrijwilligheid gebeurd. In een kleinere groep is er minder anonimiteit en voelen mensen zich makkelijker onder druk staan om 'mee te doen'.

Terwijl bij een actieve mini-expo, dan zit ik in een ruimte waar iedereen gewoon zijn/haar/diens eigen ding doet. Mensen zijn vrij om mee te doen, maar ze zijn net zo vrij om alleen te kijken of door te lopen en volledig te negeren wat ik doe. Zeker voor mensen voor wie het thema dichtbij komt, voelt (en is) dat soms veiliger.

Bij een lezing is die ruimte er minder. Doordat het in een kleinere groep is valt het al snel op als je wegloopt of niet mee doet.

Neemt niet weg dat ik een actieve mini-expo wel ook een hele waardevolle ervaring vind. Zeker voor mensen die een opleiding/werk doen in de zorg of sociale sector.

Denk je dat de veiligheid in jouw groep groot genoeg is om er een actieve mini-expo van te maken? Neem contact met me op, dan kijken we samen wat mogelijk is.